●´Quëєŋ of l2ëßellïоŋ●´

" บ้านเมืองเดี๋ยวนี้เป็นอย่างไร

เห็นได้ทุกมุมมิใช่หรือ

อธรรมเหนือธรรมระบือลือ

ถือคดเป็นพระเจ้าจอมใจ

มือใครสาวได้สาวเอา

น้ำขึ้นรีบตักเข้าถึงสมัย

อุดมคติเข้าไต้เข้าไฟ

อสัตย์นำชัยมาวางกอง

ลูกไม้ชิงสุกก่อนห่ามเห่อ

เผยอย่างฝรั่งจองหอง

เล่ห์เหลี่ยมกลเม็ดหมักดอง

ระบาดเบ้งบ้าทุกวงการ "

อื้ม ห่างหายจากการอัพมาแสนเนิ่นนาน ฮ่าๆ เหตุผลง่ายๆของเราก้อคือ

สอบปลายภาคนะเคอะ จริงๆเราก้อไม่ได้เครียดกะการสอบครั้งนี้เท่าไหร่หรอก

 แบบว่าชิวๆมาก หนังสืออ่านรอบเดียวก้อบุญแร้วงัยนี้

ไม่ได้อัพมานานมีเรื่องตั้งเยอะที่เกิดขึ้นกะชีวิตเรามากมายทั้งเรื่องดีและไม่ดีสักเท่าไหร่

 เรื่องแรก

งานปัจฉิมนิเทศ วัน ศุกร์ ที่ 10 กุมภาพันธ์ ซึ่งห้องเราและห้องหกได้รับเกียรติอย่างสูง(มาก)ในการจัดเวทีบริเวณลานวชิรา ฮ่าๆ ก้อดีอ่ะเป็นการร่วมมือครั้งที่สองจากงานบูมที่ห้องเราและห้องหกได้มีโอกาสทำงานร่วมกัน

ผลงานออกมาด้วยดีจากความร่วมมือและความสามัคคีของทุกคน รุ่งเช้า เรามาโรงเรียนเช้ากว่าปกติเพื่อมาซึมซับความรุสึกและบรรยากาศของโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย สำหรับงานวันปัจฉิมนั้น มันเป็นงานที่เริ่มตั้งแต่เช้ายันกลางคืนเรยแหละ เริ่มด้วยตอนเช้า

เข้าแถวที่ สนามบอลใหญ่ มันก้อไม่มีรัยมากแค่ รุ่นน้อง มอห้าติดเข็มกลัดหั้ย เข็มกลัดรุ่นเราก้อน่ารักดีอ่ะ ถึงแม้ตอนแรกไม่ค่อยชอบมันเท่าไหร่นัก แต่ดูๆไปมันก้อสวยดีแห่ะ หลังจากเข้าแถวก้อไปไหว้พระมหากรุณาธิคุณและสมเด็จย่า ตอนบ่าย ก้อขึ้นหอประชุม ช่วงนี้แหละเป็นช่วงที่เราเริ่มสังเวยน้ำตาซะแร้ว มันเริ่มเมื่อ ห้องสองขึ้นไปร้องเพลง โดยเฉพาะเพลง หัวใจผูกกัน เนี่ย มันทำหั้ยเรานึกถึงภาพวันที่พวกเราชาว 6/1 ได้อยู่ร่วมกัน ความผูกพัน สายใย และทุกๆอย่าง ได้กลั่นออกมาเป็นน้ำตา จริงๆก้อไม่อยากร้องหรอก แต่มันกลั้นไม่อยู่แร้วนะเจ้าคะ

ภาคบ่ายนอกจากมีการร้องเพลงแล้วก้อมีการฉายสไลด์ภาพ พิธีผูกข้อมือ และ ลอดซุ้มที่น้องๆทุ่มทุนสร้าง ตอนเย็น มีงานเลี้ยงโต๊ะจีน นั่งกินไป เต้นไป และดูเพื่อนๆห้องอื่นแสดงไป แต่เปนที่น่าเสียดาย เราอยู่ไม่ถึงงานเลิก เพราะเราต้องไปหาหมอฟันอ่ะ เศร้าใจจริงๆ เสียดายด้วย (ปล.ตอนนี้ฟันชั้นเปนสีธรรมศาสตร์ไปซะแร้ว)ขอโทษด้วยนะเพื่อนๆนะ

 เราจะไม่มีวันลืม   สานสัมพันธ์ดีๆที่ชาว6/1 ทุกคนมอบหั้ยแก่เราจริงใจ ทำให้เรารุจักคำว่า เพื่อน อย่างถ่องแท้

เราจะไม่มีวันลืม    อาจารย์ที่พร่ำสอน และคำบ่นทุกคำ ทำหั้ยเราเป็นผลผลิตของสังคมที่ดีต่อไป

เราจะไม่มีวันลืม    บรรยากาศของโรงเรียน, พระบารมีของสมเด็จย่าและพระมหากรุณาธิคุณ

                            ที่คุ้มครองพวกเราชาวเลือดขาวแดง,ท่านผู้อำนวยการ (ป๋าเชิดของพวกเรา) 

                           และสิ่งดีๆทุกอย่างที่โรงเรียนนี้มอบให้แก่เรา

     ไม่อยากเชื่อเลยว่า ระยะเวลา หกปีมันจะรวดเร็วขนาดนี้ รุสึกเหมือนเปนแค่เมื่อวานเองมั้งที่เราได้ย่างก้าวเข้ามาเป็นลูกพิกุล... และวันนี้แล้วหรือ ที่เราจะย่างก้าวไปสู่ถิ่นการศึกษาใหม่ ...และกลับมาในฐานะศิษย์เก่า  

ขอบคุณ...  

ยัยเจ้าป้า แกคือ เพื่อนแท้คนแรกที่ก้าวเข้ามาในชีวิตเรา เป็นคนพิเศษ คนที่ยอมรับฟังเราได้ทุกอย่าง

                         เราต่างร่วมทุกข์ร่วมสุขมาเป็นเวลาถึงห้าปีแล้วนะ ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่ต่างห้อง

                         แต่นั้นก้อไม่ได้เป็นการตัดความสัมพันธ์หรือเยื่อใยระหว่างเราเลย 

                         บ่อยครั้งที่เรามีเรื่องอึดอัดในใจและพล่ามหั้ยแกฟัง ขอบคุณอีกครั้งนะ ที่แกฟังโดยไม่บ่นสักนิด

เอ็ม                   แกก้อเปนเพื่อนสนิทอีกคนของเราที่รุจักกานมาเนิ่นนานพอๆกะเจ้าป้า

                         ต่อไปคงไม่ได้ล้อแก ว่าปลวกอีกแร้วอ่ะสิ ยังงัยก้อไปร้องเกะกานอีกนะ สนุกดีอ่ะ 

แปม       แกคือ  คนที่เม้าท์ได้แสบสันกะเราทุกวัน ฮ่าๆ ต่อไปอยู่มหาลัย

                         ก้อคงไม่ได้หัวเราะแบบสุดขั้วและเม้าท์กระจายอีกแล้วสินะ

                         แล้วถ้าเราคิดถึงแก เราจะเปิดเอ็มวีคูลมาดูล่ะกานนะจ๊ะ

ปลา                  ขอบคุณนะแมวน้ำ ที่นั่งเรียนคู่ดูโอ กะเรามาเป็นระยะเวลาสามปี ทำให้เรามีความสุขกะท่าแมวน้ำ อิอิ

ฝน                    ขาเม้าท์อีกคน ที่เสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ ของหล่อน 

                        ขอหั้ยแกเอ็นท์ติดนิติ มธ เราหวังว่าจะได้เจอกานที่นั่นนะจ๊ะ เหยินมี่

มิ้งค์                  น.นัชชนา มิ้งค์เอ้ย เราจะจดจำท่าแมลงสาบ ท่าเต้นประจำตัวแกไปอีกนานเรยล่ะ

                         แล้วเราจะไปอุดหนุนร้านก๋วยเตี๋ยวแกนะ  หวังว่าจะได้กลับบ้านและนั่งคุยกานบนรถสองแถวอีก

มีน                    สาวพม่า เราคงโหยหาการกอด แบบ tres fort ไปอีกนาน มีนจ๊ะ

                         อย่าปิดกั้นตัวเองมากไป เปิดรับคนใหม่ๆบ้างนะจ๊ะ บางทีสิ่งที่ดีที่สุด อาจไม่ใช่ปัจจจุบัน ก้อด้ายนะ

เฌอ                  สาวน้อยน่ารัก เรียบร้อยกุลสตรีประจำกลุ่ม ขอหั้ยแพะคงความดีน่ารักอย่างนี้ตลอดไปนะจ๊ะ

ลูกชิ้น                สาวกุลสตรีอีกคน ขอหั้ยค้นพบสิ่งที่ต้องการแท้จริง เดินไปตามทางฝันในคณะที่อยากเรียน ได้สำเร็จนะ

หนึ่ง                   แก เป็นศัตรูกะชั้นในสงครามคารม ที่เราทั้งสองมักก่อให้เกิดขึ้นเป็นประจำ ด้วยเหตุผลที่บางทีก้อไม่มี

                         ถึงแม้มันเป็นเรื่องสนุกและสะใจที่ชั้นได้จิกแก และแกก้อจิกชั้นกลับไปวันๆ 

                        ณ วันนี้ชั้นได้ซาบซึ้งแล้วว่า ต่อไปชั้นจะไม่มีคู่ขาจิกคารมอย่างแกต่อไปอีกแร้ว

                        เศร้าใจ จริงๆ ถึงยางงัยแกก็เปนเพื่อนเราเสมอนะ คงคันปากน่าดูเรย ถ้าวันหนึ่งตื่นมาแร้วไม่ได้ด่าแก

ตาล                 ขอหั้ยติดจุฬานะจ๊ะ เราคงคิดถึงเสียงหัวเราะแหลมๆที่เรามักหัวเราะประสานเสียงเพื่อเยาะเย้ย

                        เสียงนี้ไปอีกนานแสนนาน 

จั๊มพ์                 ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่แกทำให้เรานะ แกเป็นผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลายคนเรยนะเว้ย

                       ต่อไปเราคงไม่ได้มาโรงเรียนตอนเช้า เพื่อมานั่งคุยกะแก

                       และทำบุญใส่บาตรหน้าเสาธงทุกวันอังคารอีกแร้ว ถ้ายังงัยเจอเราที่ธรรมศาสตร์ก้อทักเราบ้างนะ

                       เด็กรัดสาด ขอหั้ยแกได้เป็นนายก หรือ สส สมใจแกนะ

แก๊งค์สามช่า (เบิร์ด เซ้ง บิลเลียด)  ชั้นจะไม่ลืม พวกแกเลยจริงๆ แกเป็นคนดี ทำให้คนอยู่กะแกด้วยทุกคนมีความสุขและสนุก ขอหั้ยเอ็นท์ติดกานถ้วนหน้านะจ๊ะ

ถึงคุณคนนั้น ขอบคุณนะ สำหรับความสุขและความรัก ที่คุณมอบให้เรา เป็นติวเตอร์เฉพาะกิจสอนเลขให้เราก่อนสอบ นั่งกินข้าวตอนเช้าเป็นเพื่อนเรา พาเราไปดูหนัง เทคแคร์ เป็นอย่างดี คุณเปนคนดี ถึงแม้ตอนนี้เราไม่ได้คบกันเหมือนแต่ก่อนแร้ว แต่เราจะจดจำช่วงเวลาความสุขเหล่านั้นแม้จะเป็นระยะเวลาที่สั้น ไว้ในความทรงจำของเราตลอดไป...

  •Me๓oRy• <30>สตรีวิทยา 2

เรื่องที่สอง

 วาเลนไทน์ปีนี้ แย่ที่สุด เพราะมันดันเป็นวันสอบปลายภาควันแรกเนี่ยจะดีอยู่หรอ ฮ่าๆ เราไม่ได้ซีเรียสเรื่องบอกรักหรอกนะ เพราะสำหรับวันนี้มันก้อแค่วันธรรมดาวันนึงเท่านั้นแหละ ไม่ได้มีอิทธิพลอะไรกะชีวิตชั้นเลยสักนิด แต่ที่แน่ๆ เรื่องยินดีที่สุดคือ จั๊มพ์ คุณพระของพวกเรานั้น เป็นหนุ่มใจกล้าไปซะแร้วเพราะ ได้บอกรักกะเปียเป็นที่เรียบร้อย ว้าวววว!!! นายกล้ามาก

เรื่องที่สาม

 สอบเส็ดแร้ว เย้ๆ แต่มันก้อไม่มีรัยทามอยู่ดีอ่ะแหละ หายใจรดพื้นไปวันๆอย่างงัยก้อม่ะรุ ไม่ได้ทำตัวให้เป็นประโยชน์เร้ย ตื่นก้อสายๆ เอาแต่ดูทีวี เล่นเนต เออ อยากบอกว่า เมื่อวันก่อนออนเจอ คนๆนั้นด้วยอ่ะ ใจจริงก้อดีใจหรอก แต่คุยๆไปมันรุสึกตะหงิดใจ ยางงัยมันก้อสานสัมพันธ์ให้รุสึกดีไม่ได้แร้วล่ะ ยิ่งคุยมันยิ่งรุสึกเจ็บ

เราพยายามหลายรอบแร้วล่ะที่จะรุสึกดีเมื่อคุยกะเค้า แต่มันทำไม่ได้อ่ะ ถ้าเปนไปได้ เราต่างคนต่างอยู่ มีชีวิตห่างๆกันนั่นแหละเหมาะสมดีที่สุด (อาจเปนเพราะใจข้างในลึกๆของเราเองก้อด้ายที่ไม่ยอมเปิดรับ)

 ปล่อยให้เค้าไปค้นหาคนที่เค้าคิดว่าใช่ ส่วนเรา มีชีวิตไปตามเส้นทางของเรา

ถ้าถามตอนนี้เรายังรักมันมั๊ย อยากบอกว่า ไม่ใช่ นะ แต่ที่พูดมา แค่อยากสานสัมพันธ์ให้ยังเปนพี่น้องเหมือนแต่ก่อนคบกันเท่านั้น

เรื่องที่สี่

 วันนี้ เราไปเที่ยวมา ในกรุงเทพเนี่ยแหละ ไปเดินช้อปที่ถนน สายไม้ อยู่แถวๆประชาชื่น หนึ่งปีมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และจัดแค่สองวัน ซึ่งลักษณะเด่นของที่นี่ คือทั้งสองข้างทางถนน เต็มไปด้วยร้านที่ขายผลิตภัณฑ์เฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งบ้านที่ทำจากไม้ รวมทั้ง มีอาหารด้วยนะ อิอิ เดินๆได้ของเก๋ๆมาเยอะเรย

เราอาจจะแปลกนะที่ไม่ชอบเดินสยามเหมือนวัยรุ่นคนอื่น แต่ชอบที่จะดูของเก่าโบราณตามบ้าน

และพิพิธภัณฑ์ ช่างมันเหอะ อิอิ คนเราชอบไม่เหมือนกานนี่หน่า

 และเราก้อไม่สามารถบอกหั้ยครายชอบอย่างเราได้ด้วยเช่นกาน

สุดท้าย ท้ายสุด ใกล้วันเกิดเราแร้ว

หุหุ Bon Anniversaire หั้ยตัวเอง ล่วงหน้า (ไม่อยากแก่เร้ย)